Eva’s wedding [14.11.1943]

Daar vond ik dan tòch de uitzondering die de regel bevestigt: het min of meer geregisseerde familie-filmpje. Tijdens het lezen van Chalfens ‘Snapshot Versions of Life: The Case of Home Movies’ en zijn onderzoek naar het gebruik van HTDI-manuals, vroeg ik mij af of foto’s niet altijd ‘geregisseerd’ zijn, en dit filmpje lijkt nu precies de grens te doorkruisen tussen foto en video.

Het betreft een filmpje van de opa en oma van ‘de uploader’ welke hij vond in de kelder van zijn ouders. De inhoud is als volgt: in de eerste scène zien we de bruid in een totaal shot, zittende op een mooie sofa, onwennig glimlachende. Het volgende shot is een close-up. Er gebeurt verder weinig meer dan dat de bruid geposeerd op de bank zit. Het volgende shot is weer een totaal shot, en nu komt de bruidegom het beeld in lopen. Hij gaat naast de bruid zitten, onwennig, glimlachend. Wat volgt is een omhelzing en een innige zoen.

De volgende scène toont wederom het stel, zittende op exact dezelfde plaats, doch nu vergezeld door de ouders. Eventjes loopt er iemand het beeld in die het bruidspaar feliciteert. Ik geloof dat dit niet de opzet van het script geweest is, want even later (redelijk snel zelfs) loopt hij het beeld weer uit en zitten het bruidspaar en de ouders nog steeds wat onwennig glimlachend op hun plek, alsof er sprake is van een staatsieportret. De feliciterende man verstoorde dit portret, maar toch heeft de filmmaker de gebeurtenis niet uit de film geknipt (hierover later meer). In een volgend shot zoomt de camera in op de moeder van de bruid en begint de camera aan een langzame cirkel van de moeder van de bruid naar de bruid, van de bruidegom naar zijn moeder, dan naar boven naar zijn vader en verder de cirkel rond naar rechts, naar de vader van de bruid. Dan worden de beelden fragmentarischer. Het gezelschap heeft schik, en de camera neemt dit in beeld, afgewisseld met korte totaalshots en verschillende close-ups.

In de volgende scène zit de bruid wederom zoals we haar waarnamen in het allereerste shot, maar nu is zij vergezeld door 3 dames (de bruidsmeisjes?), de bruidegom is verdwenen. Wederom is er eerst een totaalshot, waarna een close-up volgt van rechts naar links. De close-up herhaalt zich direct maar dan wordt er weer een cirkelbeweging ingezet zoals tijdens de scène van het staatsieportret met de ouders. Onderwijl  hebben de dames schik met elkaar en de camera zwenkt van rechts naar links, waardoor we zwart-wit pakken achter de dames langs ‘de setting’ in zien lopen van links naar rechts. Als de camera uiterst links is, tilt de camera naar boven en zwenkt langzaam naar rechts om ook deze heren in beeld te nemen. Hier is duidelijk sprake van een script of in elk geval een geregisseerde actie: de heren kwamen op precies het juiste moment op en staan klaar op het moment dat de camera naar boven tilt. De scène eindigt met een totaalshot van de 4 dames (inclusief bruid) en 2 heren (broers?).

In de volgende scène zit de bruid tussen haar ouders in en hebben dezelfde 2 heren (haar broers?) uit de vorige scène zich met hun aanhang, achter hen opgesteld. Het lijkt wederom een soort staatsieportret. Een zoom-in volgt, met zwenking van rechts naar links, allen komen apart in beeld. In een volgend shot komt een (bruids?)meisje een bloemstukje brengen naar de bruid. Opvallend is, dat de filmmaker ook dit heeft opgenomen in het filmpje en er dus niet uit heeft geknipt. Enerzijds lijkt er steeds sprake van een geregisseerd geheel, waarin familie-leden e.a. belangrijke gasten op een geposeerde wijze gefilmd worden, maar anderzijds is er ruimte voor speelse elementen zoals plagende broers (die je nu eenmaal niet uit de weg kunt gaan tijdens een opname als deze) en het aangeven van het bloemstukje. In een volgend shot komt het bloemstuk niet speciaal tot zijn recht. Wel is het gezelschap ineens uitgebreid met 2 dames en 2 heren (de bruidsmeisjes en aanhang?) Heeft het bloemenmeisje dan toch het script gediend? Als overgang van het kleinere gezelschap naar het grotere gezelschap? Opvallend is dat de filmmaker van dit vergrote gezelschap geen totaalshot maakt, maar wederom rustig van rechts naar links zwenkt, om toch iedereen in beeld te krijgen die aanwezig is. Blijkbaar is hier geen sprake van een staatsieportret.

De volgende scène toont de bruid en de bruidegom, met tussen hen in een jongetje. Ze overhandigen hem (of elkaar?) iets wat lijkt op een enveloppe. Ze lachen alle drie naar de camera, als ware het een officiële overdracht. Wederom een duidelijk geregisseerd stukje, waarin ook het poseer-momentje niet overgeslagen wordt.

In het volgende shot zien we de bruidegom staan, hij vraagt om de hand van de bruid en trekt haar eindelijk omhoog van de sofa af. Ze kussen elkaar. Het bloemstuk is nu prominent aanwezig in de linkerhand van de bruid die zij om de rug van de bruidegom geslagen heeft. Ze gaan nog eens dicht tegen elkaar naast elkaar staan, een arm om elkaars rug geslagen, en lachen uitgebreid (poserend) naar de camera.

Het laatste shot is er een van een staand geposeerde bruidegom en zijn (schoon?)ouders. De bruidegom staat links, de vader in het midden en de moeder rechts. Dan plots, alsof er een startsein is gegeven, schudt hij de vader stevig de hand, de moeder draait zich ook naar hen toe en schudt daarna zijn hand. Er heeft een felicitatie plaatsgevonden. Tijdens deze felicitaties blikt de bruidegom eventjes duidelijk naar de camera, als ware hij een president die een vredesakkoord aanging.

***

Het is interessant om waar te nemen dat er in dit filmpje duidelijk een script gevolgt wordt. Eerst wordt de bruid gefilmd, dan voegt de bruidegom zich bij haar, in de scène daarna volgt een staatsieportret met de beide ouders, dan volgt een scène met de (bruids?)meisjes en de aanhang komt hier georganiseerd bij staan. Daarna zien we de bruid met alleen haar ouders en (waarschijnlijk) haar broers met hun aanhang, daar voegen zich na het bloemstukshot, de bruidsmeisjes bij. Tot slot volgen de scènes met het jongetje en het bruidspaar, een scène van het staande bruidspaar en tot slot een shot van de bruidegom met zijn (of haar) ouders.
De gebeurtenissen en bewegingen van de subjecten zijn niet spontaan, eerder netjes geregisseerd, maar de filmmaker heeft wel ruimte in zijn script gelaten voor spontaniteit. Door de poserende opstelling en het poserende gedrag van de subjecten is de grens tussen video en foto vervaagd.

Jonica
19 89 472